Kiel.

Kilonia jest stolicą Szlezwiku-Holsztynu, zbudowaną wokół fiordu wcinającego się w głąb lądu od Morza Bałtyckiego. Ten pas wody, Zatoka Kilońska, kształtuje niemal wszystko w mieście. Promy do Skandynawii dzielą fiord z okrętami wojennymi, jachtami żeglarskimi i małymi kutrami rybackimi, a port rzadko cichnie.

Niemiecka marynarka wojenna ma tu swoją bazę, a stocznie i doki wciąż ciągną się wzdłuż części nabrzeża. Po drugiej stronie wody, w Laboe, wieża pomnika stoi obok U-995 — zachowanego okrętu podwodnego z czasów II wojny światowej, który można przejść od dziobu do rufy.

Żeglarstwo jest częścią rytmu miasta, nie sezonowym dodatkiem. Tydzień Kiloński, organizowany każdego lata, wypełnia fiord łodziami na dni regat, a wybrzeże zmienia się w długie spotkanie na świeżym powietrzu z muzyką i stoiskami z jedzeniem. Poza tygodniem festiwalu te same wody obsługują szkoły żeglarstwa i kluby jachtowe, które wyszkoliły pokolenia bałtyckich żeglarzy.

Kilonia została w dużej mierze zniszczona przez alianckie bombardowania w czasie II wojny światowej, i odbudowane centrum to pokazuje: szerokie powojenne ulice, funkcjonalna architektura i kilka starszych budynków, które przetrwały przez przypadek. Wzdłuż wody promenada Kiellinie prowadzi obok kawiarni, małych plaż i widoków na fiord, po którym przepływają promy.

Na północ od centrum miasta Kanał Kilski przecina podstawę Półwyspu Jutlandzkiego, łącząc Bałtyk z Morzem Północnym, ze śluzami i wąskimi brzegami, które przybliżają duże statki na tyle, że można je obserwować z lądu. Targi rybne wzdłuż portu sprzedają wędzone i świeże połowy bałtyckie.

Za portem fiord otwiera się na wybrzeże z niskimi klifami, plażami i spokojnymi wioskami żeglarskimi. Schönberg i Laboe leżą na wschodnim brzegu, z piaszczystymi plażami latem; w głębi lądu miasteczko nad jeziorem, Plön, ma zamek z widokiem na wodę. Sam fiord pozostaje centralnym punktem każdej wizyty, czy widziany z promu portowego, z ławki na promenadzie, czy z pokładu przepływającej łodzi żeglarskiej.