Torre
de Moncorvo.

Torre de Moncorvo leży w bardziej suchej, wyżej położonej części Trás-os-Montes, gdzie łupkowe tarasy Douro ustępują miejsca łupkowym wzgórzom obsadzonym migdałowcami. Samo miasteczko jest zwarte i nie spieszy się nigdzie: siatka granitowych i łupkowych domów wspina się w stronę Igreja Matriz, jednego z największych kościołów parafialnych w północnej Portugalii, nieproporcjonalnie dużego dla miasteczka tej wielkości i wartego dłuższego spojrzenia. Na pobliskich uliczkach widać niebiesko-białe panele azulejo, typowe dla całego regionu, wplecione w fasady sklepów i kapliczek, a nie zarezerwowane dla jednego zabytku.

Prawdziwym powodem, by zostać na dwie lub trzy noce, jest krajobraz wokół miasta. Quinty — winnice Douro, wiele z nich wciąż rodzinnych — rozciągają się na tarasowych zboczach poniżej, a kilka z nich zaprasza gości na przechadzkę wśród winorośli i degustację, którą naleje ktokolwiek akurat otworzy drzwi — w niektórych bez wcześniejszej rezerwacji. Między winnicami sady migdałowe bielą wzgórza na kilka tygodni każdej wiosny — spokojniejszy, mniej tłoczny odpowiednik kwitnących drzew, które przyciągają większe tłumy niżej w dolinie.

Torre de Moncorvo graniczy też z Parkiem Naturalnym Douro Internacional, a nieutwardzone szlaki nad miastem dają widok na wąwóz rzeki bez konieczności długiej wędrówki. Lokalna kuchnia opiera się na tym, co daje ziemia: migdały trafiają do ciast i sosów, a jagnięcina i dziczyna z Trás-os-Montes goszczą na większości tawernowych kart razem z lampką wina z Douro. Kilka quint w okolicy przyjmuje gości na noc, a kolacja budowana jest wokół własnych butelek posiadłości i widoku na winnice, a nie ustalonego programu; w samym miasteczku resztę potrzeb pokrywają proste, rodzinne pensjonaty.

Dwa lub trzy dni wystarczą, by powoli przejść starymi uliczkami, odwiedzić jedną czy dwie quinty i wchłonąć krajobraz migdałowców i winorośli w tempie, jakiego wymaga. Nie ma tu wiele do odhaczenia na liście — i to jest w zasadzie sedno.