Parrozzo

Czym jest

Parrozzo to charakterystyczny deser z nadmorskiego Pescary w regionie Abruzja. Ma kształt niskiej, zaokrąglonej kopuły, pieczonej w specjalnej półkolistej formie, a następnie w całości pokrytej ciemną czekoladą. Samo ciasto to miękki biszkopt z jajek, cukru, mielonych migdałów i kaszki manny, o drobnym, nieco zwartym miąższu, zupełnie innym niż w keksie czy maślanym cieście.

Nazwa odnosi się bezpośrednio do wizualnej inspiracji: pane rozzo, grubego, okrągłego bochenka chleba kukurydzianego, tradycyjnie wypiekanego przez rolników na wsiach Abruzji. Ciemna czekoladowa skorupa przedstawia przypaloną skórkę tego wiejskiego chleba, a żółty miąższ w środku naśladuje barwę kukurydzy. To nie jest wyłącznie wybór dekoracyjny; to główna idea stojąca za tym ciastem.

Pochodzenie z 1920 roku i poeta

Historia Parrozzo jest dobrze udokumentowana i nie opiera się na legendzie. Ciasto stworzył w 1920 roku Luigi D'Amico, cukiernik z Pescary. D'Amico postanowił na nowo zinterpretować pane rozzo jako słodycz, wykorzystując szlachetniejsze składniki, które mógł sprzedawać w swoim sklepie. Do biszkoptu użył migdałów i kaszki manny, jajka nadawały żółty kolor, a całość pokrył czekoladą, by zastąpić ciemną skórkę oryginalnego chleba.

Słodycz szybko zyskała lokalną sławę, po części dzięki związkowi z Gabrielem d'Annunzio, jednym z najsłynniejszych włoskich pisarzy, urodzonym w Pescarze. D'Annunzio, który podobno jako jeden z pierwszych go spróbował, napisał na jego cześć madrygał w dialekcie abruzyjskim, La canzone del Parrozzo. To literackie poparcie utrwaliło ciasto jako symbol miasta. Połączenie konkretnej daty, nazwanego z imienia twórcy i sławnego poety daje mu wyjątkowo jasną historię wśród włoskich słodyczy.

Jak się je przygotowuje

Baza to jajka i cukier ubite na puszystą masę, do której dodaje się mielone migdały i kaszkę mannę, często z odrobiną esencji migdałowej lub skórki cytrusowej. Masę piecze się w okrągłych, kopulastych formach, które nadają ciastu charakterystyczny kształt. Po ostygnięciu całą powierzchnię pokrywa się roztopioną ciemną czekoladą.

Efektem jest ciasto, które wydaje się sycące, a jednocześnie łatwo rozpływa się na języku. Warstwa czekolady jest cienka i krucha, pęka przy krojeniu. W środku biszkopt jest wilgotny, ale nie mokry, trzyma się dzięki dużej zawartości mielonych migdałów. Nie jest nadmiernie słodki; gorycz ciemnej czekolady równoważy orzechowy smak migdałów.

Jak się je je

Parrozzo tradycyjnie podaje się w temperaturze pokojowej, w kawałkach wykrojonych z całej kopuły, często z kawą. W Abruzji popularne jest też łączenie ciasta z kieliszkiem słodkiego wina, na przykład Moscato, lub z lokalnym likierem ziołowym znanym jako Centerbe.

Ciasto dobrze się przechowuje przez pewien czas w chłodnym miejscu, co czyni je praktycznym wyborem na prezent. Ponieważ nie wymaga przechowywania w lodówce i dobrze zachowuje kształt, często jest pakowane w pudełka i zabierane z Pescary do innych części Włoch lub za granicę. Ta trwałość przyczyniła się do jego rozpowszechnienia poza miastem, przy zachowaniu tożsamości lokalnego specjału.

Ciekawostki

• Pochwała poety. Dialektalne wersy D'Annunzia o tym cieście są ściśle związane z jego sławą i często są przytaczane razem z nim, łącząc ten deser z literacką historią miasta.
• Forma go definiuje. Półkolista forma do pieczenia jest niezbędna; bez niej ciasto nie może uzyskać kopulastego kształtu, który nawiązuje do okrągłego bochenka, od którego wzięło nazwę.
• To nie chleb. Mimo że inspiracją był pane rozzo, ciasto nie zawiera wcale kukurydzy; jego żółty miąższ pochodzi z jajek, kaszki manny i migdałów.
• Regionalna ikona. Choć można je znaleźć w sklepach w całych Włoszech, Parrozzo pozostaje najmocniej kojarzone z Pescarą i Abruzją.

Gdzie go spróbować

Najbardziej autentycznego doświadczenia z Parrozzo można szukać w tradycyjnej pasticceria w Pescarze. Sklepy te sprzedają ciasto w całych kopułach, często pakowanych w pudełka na prezenty. Najlepszym momentem, by go szukać, jest grudzień i styczeń, kiedy słodycz jest eksponowana na okres bożonarodzeniowy, choć można ją znaleźć przez cały rok. Odwiedzający miasto znajdą Parrozzo na wielu półkach z ciastami, co jest stałym przypomnieniem dzieła Luigiego D'Amico z 1920 roku.