Wędrówki

Tyrol austriacki i Salzkammergut skrywają ponad 50 000 km oznakowanych szlaków, a Adlerweg przecina całe Alpy Tyrolskie od Säuling do St. Anton. Sieć schronisk (Schutzhäuser) ułatwia wielodniowe przejścia — zarezerwuj na tydzień wcześniej w lipcu i sierpniu.

Niemcy dysponują 200 000 km oznakowanych szlaków, od Westweg w Lesie Czarnym (285 km od podnóża do szczytu) po piaskowcowe grzbiety Szwajcarii Saskiej. Oznakowane Qualitätswanderwege gwarantują jakość oznakowania, a Droga Romantyczna biegnie również jako szlak pieszy przez 460 km średniowiecznych miast.

Szwajcaria dysponuje 65 000 km szlaków, wszystkie jednolicie oznakowane na żółto i skrupulatnie konserwowane. Via Alpina przecina kraj z końca na koniec przez 14 przejść alpejskich, a Tour du Mont Blanc to 170-kilometrowa pętla przez trzy kraje od Chamonix. Schroniska SAC rezerwuje się wiele miesięcy z góry.

Francuska sieć GR (Grande Randonnée) rozciąga się na 60 000 km, z Tour du Mont Blanc, GR20 (grzbiet Korsyki) i szlakiem GR65 Camino przez Le Puy wśród najchętniej uczęszczanych. Prowansja z winnicami i wybrzeże Bretanii oferują łagodniejsze pętle w odległości godziny od każdej wioski.

Włoski Sentiero Italia rozciąga się na 6000 km od Alp do Sycylii. Alta Vie Dolomitów to osiem numerowanych tras wysokogórskich między schroniskami, a szlaki przybrzeżne Cinque Terre i Via Francigena w Toskanii przyciągają przechodniów przez cały rok. Wiosna i jesień radzą sobie lepiej niż letnia gorączka.

Słowenia skupia Alpy Julijskie, Park Narodowy Triglavu i Dolinę Soczy na terenie wielkości Nowego Jorku. Slovenian Mountain Trail (Slovenska planinska pot) przecina ją z końca na koniec w 70 dni; niewielu podejmuje całą trasę — większość wybiera jedną tygodniową sekcję alpejską.

Hiszpania dysponuje każdą odmianą Camino de Santiago, z Camino Francés (790 km) najbardziej uczęszczanym i Camino del Norte (825 km) najbardziej spokojnym. Picos de Europa, Sierra Nevada i Tramuntana na Majorce oferują teren na poziomie Alp zaledwie kilka godzin od tanich lotów.

Rota Vicentina Portugalii biegnie 750 km wzdłuż południowo-zachodniego wybrzeża — dzikie klify atlantyckie, ścieżki rybaków i lasy dębowe. Via Algarviana przecina Algarvę w głąb lądu, a Camino Português wiedzie z Porto do Galicji. Najlepsze wędrówki są od października do maja.

Masyw Velebit w Chorwacji przechowuje Premužić Trail (57 km skalnego grzbietu), podczas gdy Plitvice i Krka oferują pętle na pomostach między wodospadami. Wyspy przybrzeżne, takie jak Mljet i Hvar, mają pętle spacerowe wystarczająco krótkie na jeden dzień. Okresy przejściowe unikają zarówno tłumów, jak i upału.

Norweska sieć szlaków i schronisk DNT obejmuje 22 000 km, a masyw Jotunheimen i góry Lofotów są najbardziej ikoniczne. Większość chat to obiekty samoobsługowe rezerwowane przez aplikację DNT. Prawo do wędrówki pozwala na dzikie biwaki wszędzie poza terenami uprawianymi.

Kungsleden (440 km w Laponii) i łagodniejszy Skåneleden (~1000 km na południu) znajdują się na przeciwnych końcach kraju. Allemansrätten — prawo do swobodnego przebywania — oznacza możliwość postawienia namiotu na noc gdziekolwiek — a fika w wiejskiej gospodzie następnego dnia.

Fińskie parki narodowe (Pallas-Yllästunturi, Oulanka, Repoveski) łączą się poprzez felle, torfowiska i mokradła aapa. Karhunkierros (Szlak Niedźwiedzia) wije się 82 km przez Oulanką — zarezerwuj schroniska autio (bezpłatne) z wyprzedzeniem latem.

Duńskie Kløverstier (ścieżki koniczyny) otaczają miasta czterema pętlami kodowanymi kolorami w czterech długościach — natychmiastowe jednodniowe spacery z dowolnej stacji kolejowej. Hærvejen (Droga Starożytna) śledzi 280 km średniowiecznych szlaków gończych przez Jutlandię.

Tatry Polskie mają gęstą sieć wyznaczonych szlaków alpejskich między schroniskami i przytułkami wokół Zakopanego. Sudety, Beskidy i Bieszczady oferują spokojniejsze, łagodniejsze wędrówki po wzgórzach z polską gościnnością na każdym kroku.

Bułgarskie pasma Rila i Pirin zawierają ponad 200 lodowcowych jezior — pętla Siedmiu Jezior Rilskich to najbardziej fotografowany jednodniowy spacer na Bałkanach. Europejski szlak E4 przecina cały kraj od Morza Czarnego do Grecji. Górskie schroniska są tanie i pełne gościnności.

Estońskie szlaki RMK przechodzą przez bagna, lasy i wybrzeże Morza Bałtyckiego na drewnianych ścieżkach — 375 km trasa Oandu-Aegviidu-Ikla biegnie przez całą długość kraju. Schroniska na szlakach są bezpłatne, wyposażone i udzielają lekcji nordyckiej cywilności.

Mierzeja Kurońska i Park Narodowy Żemaitiji na Litwie oferują płaskie spacery wybrzeżem i brzegami jezior. Kraj jest bardziej dla rowerzystów niż długodystansowych pieszych, ale czterodniowa pętla Żemaitiji to idealna nieśpieszona litewska przygoda.

Ardeny belgijskie oferują łagodne spacery po lesie wzdłuż Sentier du Nord i HLT (Haute Lesse Trail). Flamindzkie szlaki polderów podążają za średniowiecznymi ścieżkami pielgrzymów między dzwonnicami. Nic z tego nie jest wyczerpujące, ale przydrożne karczmy w każdym przystanku są właśnie celem.

Holandia utrzymuje 7000 km dalekobieżnych szlaków pieszych LAW na wydmach, polderach i w lasach. Pieterpad (492 km, klasyczny szlak będący grzbietem kraju) to klasyk. Odległości między wioskami są krótkie, a przeprawy łączą delty rzek.

Narodowe oznakowane szlaki Irlandii ciągną się na 4000 km przez całą wyspę — Wicklow Way, Kerry Way i niedawne przedłużenie Międzynarodowego Szlaku Appalachian wśród nich. Pogoda na wybrzeżu jest nieprzewidywalna; weź wodoodporne ubrania i poczucie humoru.