Izola.

Izola leży na słoweńskim wybrzeżu Istrii, między większymi portami Koprem i Piranem, i wydaje się mniejsza od obu — to przede wszystkim pracujący port, a dopiero potem cel podróży. Do XVIII wieku była rzeczywistą wyspą, a plątanina wąskich uliczek wokół placu Manzioli wciąż zachowuje ścisły układ z tamtych czasów, z domami z epoki weneckiej w barwach ochry i rdzy, które wychodzą na marinę pełną łodzi rybackich, a nie jachtów.

Drugim obliczem miasta jest oliwa z oliwek. Gaje oliwne wokół Izoli zasilają małych producentów, którzy wciąż tłoczą oliwę starą metodą, a działająca w starym mieście torkla (tłocznia oliwy) pozwala tę historię zobaczyć i posmakować. Rybołówstwo i tłoczenie oliwy wciąż napędzają życie portu, dlatego Izola zachowuje spokój nawet w lipcu, gdy pobliski Piran zapełnia się jednodniowymi turystami.

Poranki należą tu do rybaków: łodzie wyładowują towar na nabrzeżu, zanim kawiarnie zdążą wystawić krzesła, a targ rybny przy marinie sprzedaje ryby prosto z połowu.

Poza starym miastem wybrzeże staje się skaliste i pofałdowane, z małymi zatoczkami wyciętymi w niskich wapiennych klifach — dostępnymi kajakiem z miejskiej plaży lub pieszo, ścieżką nadmorską w stronę Koperu. W samej Izoli nie ma stacji kolejowej, dlatego najlepiej sprawdza się dla podróżnych już poruszających się wzdłuż tego wybrzeża wolniej, autobusem lub rowerem, niż dla tych, którzy chcą wpaść tu na jedno popołudnie. Warto przyjechać pociągiem do Koperu, a stamtąd kontynuować autobusem lub rowerem — Izola dobrze sprawdza się jako spokojniejsza baza do zwiedzania Koperu i Piranu, bez konieczności noclegu w żadnym z nich.