Alicante beloont reizigers die de tijd nemen. Dit is een provincie waar de mediterrane kust en het binnenland met zijn bergen dicht bij elkaar liggen, zodat een kort verblijf zonder haast kan overgaan van witte dorpen op kalkstenen ruggen naar rijstvelden en zoutmeren. Het tempo hier is altijd rustig geweest: vissersdorpen waar 's ochtends nog netten worden geboet, marktpleinen die leeglopen tijdens de middaghitte, en heuveldorpen die gebouwd zijn voor schaduw, niet voor snelheid.
De stad Alicante ligt in het hart van dit alles, met de oude wijk die omhoog klimt naar kasteel Santa Bárbara boven de haven. Onder de kasteelmuren vormt de Barrio de Santa Cruz een doolhof van smalle steegjes en balkons vol bloemen, het best te voet te ontdekken, zonder vast plan. Vanaf hier waaiert de provincie in twee richtingen uit: naar het zuiden richting Elche, bekend voor zijn uitgestrekte palmbossen, en naar het noorden richting de Marina Alta, waar het landschap zich plooit tot scherpere pieken.
In dat noordelijke gebied liggen Alicantes witte dorpen dicht bij elkaar. Guadalest is welbekend, met huizen die zich onder een vervallen kasteel opstapelen boven een turquoise stuwmeer, maar kleinere plaatsen zoals Tàrbena houden hetzelfde ritme aan zonder de drukte. Witgekalkte muren, dakpannen en steile stenen straatjes zijn hier de constante, gebouwd om koel te blijven tijdens lange zomers. Boven de dorpen klimmen oude paden naar bergheiligdommen en kapellen, die nog elk jaar worden belopen door lokale processies die een heilige of een Madonna vanuit de vallei naar haar kapel dragen.
Aan de kust is Villajoyosa op zichzelf de moeite van het vertragen waard: een werkende vissershaven met huizen geschilderd in diep blauw, okergeel en roze. Het nabijgelegen Altea heeft een witgekalkte oude binnenstad met een kerk met blauwe koepel, populair bij schilders vanwege het licht. Verder naar het noorden houden Xàbia en Dénia een rustiger tempo aan dan de grotere badplaatsen, met visafslagen, oude zoutwinningen en, op heldere dagen, uitzicht over naar het eiland Ibiza.
Alicantes eten en wijn volgen dezelfde ontspannen logica. De wijnregio Alicante DO verbouwt Monastrell voor diepe, donkere rode wijnen en Moscatel voor zoete, aromatische witte wijnen, veel daarvan nog altijd op kleine familiebedrijven in de heuvels rond Pinoso en Villena. Rijst is de andere constante: arroz a banda, gekookt in visbouillon en apart geserveerd van de zeevruchten, en arroz del senyoret, hetzelfde gerecht maar dan met alles al gepeld voor het gemakkelijke eten. In het binnenland maakt de stad Xixona al eeuwenlang turrón, de amandel-honingnoga, en de werkplaatsen zijn nog altijd klein en familiaal. Lokale voedselfestivals markeren de jaarkalender, van de amandelbloesemfeesten in het voorjaar in de heuvels tot de wijnoogst in het najaar.
In het binnenland verheft zich de Sierra de Aitana boven de wijngaarden, met een bergkam die op heldere dagen vanuit een groot deel van de provincie te zien is. Dorpen aan haar voet, zoals Sella en Confrides, onderhouden boomgaarden met kersen- en amandelbomen en bieden wandelpaden die het ene gehucht met het andere verbinden over terrasvormige hellingen. Dit is het Alicante dat zelden in strandbrochures voorkomt: stiller, hoger, en gebouwd rond de seizoenen in plaats van de toeristenkalender.
Een paar dagen zijn genoeg om een goed gevoel bij de regio te krijgen — een dag in de stad Alicante, een dag of twee tussen de witte dorpen van het binnenland, en een dag aan de kust tussen Villajoyosa en Dénia. Bij een langer verblijf is er ruimte voor rustigere omwegen: een bezoek aan een wijndomein bij Pinoso, een wandeling de Sierra de Aitana in, of gewoon een ochtend niets doen op een dorpsplein terwijl het stadje ontwaakt. Alicante hoeft niet gehaast te worden om begrepen te worden — eerder het tegenovergestelde.
